13 Temmuz 2011 Çarşamba

BENİ NE GÜLDÜRÜR?

6 yaşındayım.

Annem, babam, ben pizza yemeye gitmişiz.
Yan tarafımızda bir masa, masada da bizim gibi bir aile ve benim yaşlarımdaki oğulları var.

Bizimkiler bana pizza yedirirken ben de karşı masadaki o çocukla bakışıyorum derken çocuğu etkilemek için sandalyeyi geri yatırıp iki bacağı üzerinde duruyorum ama uzun sürmüyor.


Çocuğu gören gözlerimde yeni bir manzara beliriyor;
pizzacının tavanı…

*****

Ortaokuldayken “kerane” kelimesinin anlamını bilmeyen Şahika'nın sınıfta ders sırasında çok ses olması üzerine verdiği tepki;
“Arkadaşlar…
Burası kerane değil;
sessiz olun!”

*****

Ortaokuldan bir anı geliyor;
bu dünyaya nasıl geldiğimizi öğrenmemin hikayesi...

Ender: Olacak O Kadar'daki "Okey" skecini izlediniz mi ?

Bu esnada herkes muhabbete katılıp skeç hakkında konuşmaya başlıyor ama ben konuyu bir türlü idrak edemiyorum ve şu cümleyle konuya dalıyorum;
"Ne alaka? Hiç komik değil."

Ender bana anlatıyor ama ısrarla bağlantı kuramıyorum.
Sonra Ender olayın fitilini ateşleyen soruyu soruyor;
"Okey ne ama oyun olmayan, hani o reklamlardaki…"

Ben: Kitap…
Ender: Kitap mı? Okey prezervatif, Dila!

Biraz durup düşündükten sonra tepkim;
"İyi de skeç hala çok saçma!"

Ender artık son çare;
"Prezarvatif ne, Dila?"

Ben: Jenaratör gibi bir şey?
Topluluk: ...???!!!???...

*****

Liseye, maça kaçtığımız bir güne gidiyoruz.

Maça kaçmayı ölüm kalım meselesi haline getiren bünyemin başına gelenler aşağıdaki gibidir:
1. Maça kaçarken arka bahçenin demirlerinden atlayan benim, eteğimin demirlere takılması ve duyduğum cart sesiyle arkama dönüp baktığımda gördüğüm ekose deseni…

2. Duvardan çamura atlamam ve koşarken bacağıma takılıp çorabımı yırtan çivi…

3. Maçta karşılaştığımız müdür yardımcımızın üzerimdeki çamur ve yırtıkları görüp verdiği tepki;
“Bu ne hal,Dila? Survivor’a mı katıldın ?”

Ben: Maça kaçmak... Kem küm…
Ali Levent Göl: Bana sorsanız ben izin verirdim.
Ben: !!!

*****

Lisedeyim.

İlk aşkımla buluşmuşum.
İlk buluşmalarımızdan ve deli gibi kar yağıyor. Nasıl romantik!

Gezerken bir televizyon kanalının muhabiri gökten düşer gibi yanımıza geliyor, yoğun kar yağışıyla ilgili düşüncelerimizi almak istiyor.

1. Kaçmak için hızlı adımlarla yürürken kaldırım hizasındaki karı kaldırımın devamı sanıp adım atarak,
kaldırım standartlarına uymayacak kadar yüksek o kaldırımdan aşağı uçuyorum.

2. Bu çok saçma ama düşüp kara gömüldüğüm yerden kalktığımda yerde T işareti bıraktığımı görüyorum.

Sonra bir flashback: Havadayım VE Rio de Janerio'daki İsa heykeli gibi kollarımı iki yana açmışım ama neden? İnsanda hiç mi refleks olmaz?

3. Bize yaklaşan muhabir yoğun kar yağışıyla ilgili düşüncelerimizi almak için attığı adımı “Vatandaşımız mağdur.” cümlesiyle bitiriyor.

Tabii ki mağdurum, rezil olmuşum.

*****

Üniversiteyi kazandım, arabayla İstanbul’a gidiyoruz.

Mola yerinde tuvalete gidiyorum ama asıl sürpriz tuvalet çıkışında bekliyor beni...

Tuvalet parası için kapıda bekleyen adam bana bakıp şu talihsiz açıklamayı yapıyor;

“Buradan ne alıyoruz?"

*****

Ben bir zaman karbonmonoksitten zehirlendim ve hastanede ifademi almak için yanıma
 bir polis memuru geldi.

Polis: Bacanız var mı?
Ben: Onun bu olayla ne alakası var?
Polis: Çok alakası var. Bacanız var mı ?
Ben: Var bir tane: Cansın…
Polis: Cansın?
Ben: Kardeşimin adı...
Polis: Kardeşiniz mi?
Ben: “Bacınız var mı?” demediniz mi?

*****

Bakırköy minibüsündeyim.

Telefonum çalıyor, açıyorum ama telefondaki ses minibüsün gürültüsünde ancak bu kadar duyuluyor;
Dila … … Ben Sabri … … … Staj … ...”

“Sabri” yi duyunca arkadaşım arıyor diye anlamadan, dinlemeden atlıyorum;
“Sabriciğim!
Minibüsteyim. Çok fazla ses var, duyamıyorum. Seni indiğimde arayayım.
Bu arada bu senin numaran mı?”

Minibüsten inip numarayı geri aradığımda hala gülen o ses:
“Dila Hanım…
Ben Sabri Özel’den arıyorum staj için…”

Durumu toparlayıp cevap vermeye çalışan ama konuya hala çok hakim olmayan ve üstelik panik de olan ben;
Ben minibüsteki sesten anlayamadım. Çok özür dilerim ya… Hay Allah!
Neyse, ne demiştiniz? Eyüp Sabri Tuncer mi?"

*****

Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nin kütüphanesine gideceğim.”

Aradan zaman geçiyor ve taksici “Tıp mı okuyorsunuz?” diye soruyor.
"Hayır." diyorum.

Bu sefer elimdeki hukuk notlarını görüp “Hukuk okuyorsunuz.” diyor.
"Hayır." diyorum.

Taksici artık iyice meraklanıyor ve patlıyor;
“Ne okuyorsunuz o zaman?”

Ben: İşletme…
Taksici: Şimdi siz Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nin kütüphanesinde hukuk çalışacak bir işletmeci misiniz?
Ben: Oha…

*****

Yurtta kaldığım dönem oda arkadaşım Pınar’ın Maybelline New York’un toniğini kullanıp bir taraftan da ürünü incelerken gayet aşağılayıcı kurduğu cümle;
“Gerizekalılar!
Maybelline New York Danışma Hattı yapmışlar. Sanki bir şey olsa ben New York’u arayacağım."